Rozdział 21- Iluzja

   Fałszywy David zniknął. Tak samo jak dziwny korytarz i biała sala. Stałam teraz sam na sam ze swoją przeszłością.

   Byłam w pięknej, przytulnej sypialni, która była urządzona w kolorze fioletowym. Była to sypialnia moich rodziców. Wszędzie była krew, a ciała moich rodziców leżały rozszarpane u moich stóp. Padłam na kolana w kałuży krwi mojej matki i czułam niesamowity ból.

   Do oczu napłynęły mi łzy, które zaczęły spływać mi ciurkiem po policzkach i mieszać się z krwią rodziców. Ich ciała były porozrywane na strzępy, a na twarzach mieli nieludzkie uśmiechy. Nie... To nie dzieje się naprawdę...

   Ból w moim sercu coraz bardziej się nasilał. Mój ogon był cały zanurzony we krwi. Uniosłam twarz ku górze i zaczęłam krzyczeć. Wszystko, co znajdowało się wokół mnie zostało zbombardowane moją magią i zamieniło się w szkło, które pękło.

   Byłam zrozpaczona. Widok moich martwych rodziców był nie do zniesienia. Choć wiedziałam, że to tylko iluzja to nie potrafiłam przestać płakać i krzyczeć. Moja magia nie była już przeze mnie kontrolowana.

   Przestałam krzyczeć i opuściłam ręce bezradna. Otworzyłam oczy i zobaczyłam zebrane wokół mnie Bestie. Na ich czele stali Katherine i jej mąż, Patrick. Był to wysoki mężczyzna o długich, białych włosach i czarnych oczach. Katherine ciężko dyszała. Więc to ona stała za tą iluzją.

 -Czemu to zrobiłaś?!- warknęłam w jej stronę wstając. Łańcuch między moimi kostkami zaczął płonąć błękitnym ogniem. Moje łuski także płonęły. Czułam niewyobrażalną wściekłość.

   Otarłam wilgotne policzki i zastrzygłam kocimi uszami. Spojrzałam na uśmiechniętą twarz Leili i nie wytrzymałam. Rzuciłam się na tę czerwono-włosą zołzę z zamiarem zdarcia z jej twarzy tego głupiego uśmieszku.

   David chwycił mnie w pasie i odepchnął mnie od niej. Jego lewy bok był cały poparzony przez mój jad. Przerażona podeszłam do niego i przejechałam dłonią po jego poparzeniach, które zaczęły znikać.

 -Nie, Natalia, nie możesz brać w tym udziału w twoim stanie!- usłyszałam głos dochodzący zza ściany pomieszczenia, w którym się znajdowaliśmy.

   Nie było w nim żadnych mebli, ani sprzętów. Zwykły pokój z oknami i drzwiami.

 -W jakim stanie?! To, że straciłam oko nie robi ze mnie kaleki! Wszystkie moje rany się zagoiły i lekarz powiedział, że mogę żyć tak jak kiedyś, więc niech się pani ode mnie łaskawie odczepi!- ryknęła Natalia wbiegając do pokoju i rzucając za siebie kilka przekleństw. Tęcza na jej włosach była jeszcze piękniejsza niż kiedyś. Dziewczyna odwróciła się w moją stronę. Na jej prawym oku widniała czarna przepaska.- Nika! Dawno się nie widziałyśmy!- krzyknęła dziewczyna z miłym uśmiechem.

   Zaśmiałam się i objęłam ją. Natalia objęła mnie ze śmiechem.

 -Tak, dawno się nie widziałyśmy.- powiedziałam miło odsuwając się od niej. Nawet nie zauważyłam kiedy znowu zmieniłam się w człowieka.

   Odwróciłam się w stronę Katherine, która uśmiechnęła się do mnie z poczuciem winy.

 -Zapytam jeszcze raz.- mruknęłam w jej stronę.- Czemu to zrobiłaś?

 -To miał być trening przygotowujący cię do starcia z Tene i Flos. One też posługują się iluzjami na najwyższym poziomie.- powiedziała Katherine i zaśmiała się.- No i zdałaś!